Το τι χαρά έκανα όταν κάποιος φίλος
μου έδωσε από τα δέντρα του μια μεγάλη σακούλα ελιές,
δεν περιγράφεται!
Επιτέλους, έφτιαξα δικές μου ελίτσες,
που όλο το σκεφτόμουν και όλο το ανέβαλα,
λόγω έλλειψης εγγυημένης πρώτης ύλης!
Όσο για το πώς, ας είναι καλά η θεία μου,
από την οποία αντλώ συχνά πληροφορίες και συμβουλές
για παραδοσιακές νοστιμιές J
Οι ελιές ήταν πράσινες και
μεγαλούτσικες, νομίζω Αμφίσσης...
Τις έπλυνα καλά και τις χάραξα με
κοφτερό μαχαιράκι,
σε 2 μεριές την κάθε μια.
Ελαφρώς χρονοβόρα διαδικασία,
αλλά ήθελα να κάνω το χατήρι του καλού μου
που δεν τις ήθελε τσακιστές.
Αφού τις χάραξα, τις έβαλα σε
μεγάλη λεκάνη
με νερό να τις σκεπάζει, για να ξεπικρίσουν.
Άλλαζα το νερό 2 φορές την μέρα,
για 1 βδομάδα ~ τις δοκίμασα νωρίτερα
για 1 βδομάδα ~ τις δοκίμασα νωρίτερα
αλλά μου φάνηκε πως ήθελαν λίγο ξεπίκρισμα
ακόμα,
αυτό όμως είναι θέμα γούστου.
Αφού λοιπόν ξεπίκρισαν αρκετά,
τις ξέπλυνα και ήταν έτοιμες να τις μοιράσω στα βάζα.
Σε λεκανίτσα έβαλα νερό και
πρόσθεσα χοντρό αλάτι.
Βύθισα ένα ωμό αυγό στο αλατόνερο
και όταν ανέβηκε στην επιφάνεια
και
μισο-ξεμύτισε από το νερό,
η ποσότητα του αλατιού ήταν όση έπρεπε!
Έβαλα τις ελιές στα βάζα σε στρώσεις,
προσθέτοντας
ανάμεσα φέτες λεμονιού.
Σε κάποια βάζα έβαλα ρίγανη ή θυμάρι,
κόκκους από χρωματιστά πιπέρια,
κλωναράκια δεντρολίβανο και μπαχάρι.
Έριξα μισό φλυτζανάκι ξύδι σε
κάθε βάζο,
απογέμισα τα βάζα με το αλατόνερο
και στην επιφάνεια έριξα λίγο
ελαιόλαδο,
για να μην κάνουν «γλίτσα».
Κάναμε υπομονή 3-4 μέρες
και έτοιμες να τις απολαύσουμε!



















































